Tren IX

Tren IX – W tym trenie Kochanowski nie przywołuje ani nie wymienia córki. Poeta rozpoczyna od apostrofy, która jest ironiczna, wątpi w wartości stoickie, które były dla niego w życiu do tej pory ważne. Mówi, że mądrość nie daje pewności, że człowiek poradzi sobie ze wszystkimi problemami. Mówi, że jeżleli mądrość daje spokój, ochroną przed frasunkami, to byłby w stanie zapłacić za nią duże pieniądze. Jest to również wypowiedź o charakterze ironicznym, Kochanowski wie,że nie może zapłacić za mądrość, ona sama nie przynosi ukojenia w cierpieniu. Autor podejmuje próbę charakterystki idealnej mądrości., która nie lęka się śmierci, nie jest przekupna, najważniejsze jest dla niej zaspokajanie potrzeb. Poeta mówi, że prawdziwie bogaty jest ten, kto posiada taką właśnie mądrość, bo nie musi podąrzać za dobrami materialnymi, nie zazdrości innym spokojnego życia. Tren ma formę dyskusji na temat smierci. Podejmuje refleksję nad wartością mądrości. Kochanowski jest nieszczęśliwy, bo całe życie stracił na dochodzeniu do osiągnięcia mądrości, a okazało się, że wobec ceirpienia i bólu to nie ma żadnego znaczenia, nie pomaga mu pozbierać się po stracie córki.

Cechy prozy Josepha Conrada

Joseph Conrad Korzeniowski to pisarz polskiego pochodzenia, urodził się w Berdyczowie, karierę robił, pisząc w języku angielskim. Najbardziej znane jego utwory to „Lord Jim”, „Jądro ciemności”, „Korsarz”, „Murzyn z załogi Narcyza”, „Smuga cienia”. W jego twórczości dominuje tematyka morska, pisarz umieszcza swoich bohaterów na morzu, opisuje żywot morski, potężne siły drzemiące w przyrodzie i bardzo niebezpieczne dla człowieka, stawiające przed nim wielkie wymagania. Wiele wątków i epizodów Conrad zaczerpnął z własnego życia, gdyż przez jakiś czas wiódł żywot marynarza. W jego twórczości pojawia się też problematyka moralna. Bohaterowie jego powieści to ludzie, którzy muszą dokonywać bardzo ważnych wyborów życiowych, często w sytuacjach skrajnie niebezpiecznych. Każdy z bohaterów kieruje się wiernością kodeksowi moralnemu. Jego postaci nie biorą pod uwagę żadnych sytuacji, mogących usprawiedliwiać jakiś nędzny czyn. Jeżeli ktoś raz popełnia błąd, musi ponieść konsekwencje. Cechy bohaterów Conrada to duma, odwaga, odpowiedzialność, wielkie poczucie obowiązku i honor. Są to indywidualiści, ludzie stawiający czoła różnym niebezpieczeństwom i bywają sami wobec całego świata. Wiele uwagi poświęca pisarz psychice swoich bohaterów, wtrąca dylematy i problemy moralne. Wielu bohaterów posiada cechy romantyczne. Przykładem takiej kreacji jest Lord Jim, postać powieści pod tym samym tytułem. To młody człowiek, który podejmuje walkę ze złym losem, na jego przykładzie Conrad ukazuje złożoność ludzkiej natury, szlachetność i tragiczne skutki złych wyborów życiowych.

Witold Gombrowicz

Witold Gombrowicz to twórca doby dwudziestolecia międzywojennego. Urodził się w Polsce, wiele lat spędził poza granicami kraju, między innymi w Argentynie („Transatlantyk”), w Paryżu, w Berlinie. Głośne jego utwory to „Iwona, księżniczka Burgunda”, „Ślub” – dramat, jedna z największych i najważniejszych sztuk, „Transatlantyk” – powieść, której fabuła nawiązuje do emigracyjnych doświadczeń pisarza, „Pornografia” – utwór, w którym dominuje tematyka erotyczna oraz występują wyraźne nawiązania do groteski, „Operetka” – freudystyczno-groteskowa wizja rewolucji społecznej. Ważną rolę w twórczości Gombrowicza odegrała również powieść „Ferdydurke”, otoczona aurą skandalu. Kiedy pojawiła się drukiem, wywołała duże poruszenie w środowisku krytyków. Bruno Schultz podziwiał odwagę autora, ale były tez ataki na jego osobę, że zszargał świętości, że kpił z wartości moralnych, że uderzał w środowisko konserwatywne. Tematyka utworów Gombrowicza sprawia, że był on postrzegany jako prowokator, obrazoburca, ponieważ z łatwością łamał stereotypy, schematy, posługiwał się specyficznym humorem. Nie obawiał się mówić odważnie o erotyce. Wprowadził pojęcia „gęba”, „łydka” i „pupa”. Bardzo ważnym zagadnieniem jest też pojęcie formy. Podobnie jak u Witkacego, tak i u Gombrowicza pojawia się absurd i groteska. Powieść „Ferdydurke” należy do dzieł awangardowych.

Stanisław Staszic

Ten poeta polski urodził się w roku 1755 w mieście Pile. Był dobrze urodzonym chłopcem, bo pochodził z rodziny mieszczańskiej. Był synem burmistrza Piły. Pokierował się w stronę stanu duchownego, szukając możliwości rozwinięcia kariery naukowej i literackiej. Rozpoczął seminarium duchowne w Poznaniu. Po zakończeniu edukacji w seminarium postanowił spróbować sił za granicą. W tym celu udał się do Francji, a następnie do Niemiec. Po zakończeniu edukacji postanowił powrócić do kraju. Znalazł zajęcie jako wychowawca synów mecenasa Andrzeja Zamoyskiego. W trakcie pobytu w jego domu, zaczął się interesować kwestią polskiej sceny politycznej. Na tej podstawie napisał dzieło pod tytułem „Uwagi nad życiem Jana Zamoyskiego”. Był ważną osobą podczas sejmu czteroletniego. Gdy nastały czasy insurekcji kościuszkowskiej wyjechał poza granice kraju. W okolicach wieku dziewiętnastego założył fundację pod nazwą „Towarzystwo Hrubieszowskie”. Największym dziełem, które powstało podczas jego życia sam Staszic uważał „Ród ludzki”. Między innymi zajmował się również tłumaczeniem, jednym z dzieł, które przełożył własnoręcznie była „Iliada” Homera. Zmarł w 1826 roku w Warszawie.