Naturalizm rzeźb Hansona i de Andrea, wynikający z zastosowania metody odlewów z żywych postaci, stwarza zupełnie inny klimat niż anonimowe, białe, gipsowe postacie Segala. Mimo to utrzymana zostaje, choć innymi środkami, atmosfera wyobcowania. „W rzeźbie zachowuję całkowity dystans w stosunku do mojego przedmiotu – powiada Hanson. Wcześniejsze jego prace miały charakter bardziej ekspresjonistyczny i poprzez dobór tematów skierowane były przeciw wojnie, przemocy, mordom. Polichromowane rzeźby Hansona z poliestru i włókna szklanego, na przykład Scena wietnamska, Futboliści, Rozruchy rasowe, Nędzarze z Bowery, Supermarket Lady, Turyści, ukazują, zgodnie z tym, co artysta sam powiada, ewolucję od tematów bardziej ekspresyjnych w swojej brutalności i grozie, do coraz to zwyczajniejszych i małomieszczańskich, przejmujących swoją „fotograficznie” wyolbrzymioną banalnością. Siła działania rzeźb Hansona polega na ich bardzo naturalistycznym i iluzjonistycznym charakterze, który wywołuje u widza swoisty szok, prowadzący do gwałtownej krytyki i silnej psychicznej reakcji. Jako realista czy naturalista Hanson unika wszelkiej idealizacji i dąży do przedstawień raczej rubasznych i trywialnych, ujawniających ujemne cechy modeli, ich wewnętrzną pustkę, głupotę czy groteskowość. Według amerykańskiego rzeźbiarza, prawdziwy realizm życiowy wydobywa się poprzez ukazanie ludzkiej niedoskonałości.