Archive for the ‘ Literaci romantyzmu ’ Category

Seweryn Goszczyński

Jest to poeta polski, który urodził się w roku 1801. Był między innymi publicystą i działaczem politycznym. Był osobą uczestniczącą w życiu politycznym. Wykazał się biorąc udział w ataku na Belweder dwudziestego listopada w roku 1830. Gdy nie powiodło się powstanie musiał udać się do Galicji, tam prowadził działalność konspiracyjną na niekorzyść zaborcy. Był założycielem tajnego stowarzyszenia Ludu Polskiego. Powstało ono w roku 1835 w Krakowie. Groziły mu zdemaskowanie i wysoka kara ze strony zaborcy, więc w celu ochronnym udał się do Francji. Starał się zająć czymś wolny czas, więc poświęcił się, litertuże. Powrócił do kraju około roku 1872. Udał się do Lwowa. Jego najsławniejszym dziełem jest powieść poetycka pod tytułem „Zamek kaniowski”. Dzieło to powstało około roku 1828. Kolejne udane i popularne dzieło tego poety to także powieść poetycka pod tytułem „Król zamczyska”. Z kolei to dzieło powstało w okolicach roku 1840. Był członkiem Ukraińskiej szkoły poetów. Do tego ugrupowania należało wiele znanych poetów, w których towarzystwie obracał się Seweryn Goszczyński. Poeta nasz doczekał swoich dni we Lwowie, gdzie mieszkał po powrocie do kraju. Zmarł w okolicach roku 1876.

Aleksander Fredro

W Surochowie, które znajduje się nieopodal Jarosławia urodził się Aleksander Fredro dwudziestego czerwca 1793 roku. Pochodził z rodziny wielodzietnej, ponieważ posiadał trzy siostry i sześcioro braci. Swoje pierwsze kroki na drodze edukacji stawiał w domu pod kontrolą prywatnych nauczycieli. Życie nie oszczędzało go zbytnio, jego matka zmarła w roku 1806. Po tym przykrym zdarzeniu wraz z całą rodziną przenieśli się do Lwowa. Już wtedy młody Aleksander odnajdywał się w pisarstwie. Miał na konie jedną komedię pod tytułem „strach przestraszony”. W okolicach roku 1809 jako nastoletni chłopiec wraz z dwoma braćmi zaciągnął się do wojska. Niedługo po wstąpieniu zaczął awansować. Stał się osobą popularną i zauważalną w pewnych kręgach. Stał się podporucznikiem jedenastego pułku Ułanów. Kolejny awans, jaki go dosięgnął to zostanie kapitanem piątego pułku Strzelców Konnych. W wojsku doczekał się stopnia oficera ordynansowego sztabu generalnego Napoleona. Kiedy cesarz zszedł z tronu on również poddał się do dymisji. Brał udział w powstaniu listopadowym. Pod koniec swojego życia zachorował na artretyzm. Doczekał swoich dni we Lwowie, zmarł w roku 1876 piętnastego lipca.

Adam Mickiewicz

Ten poeta polski urodził się w roku 1798, a dokładniej dwudziestego czwartego grudnia. Pochodzi z Zaosia, jest to miejscowość znajdująca się niedaleko Nowogródka. Był synem Mikołaja. Ojciec Adama był adwokatem. A mama Adama nazywała się Barbara Majewska. Pochodził z rodzina wielodzietnej. Miał czterech braci. Nasz poeta około roku 1815 ukończył szkołę w Nowogródku. Postanowił, że rozpocznie studia i tak też zrobił. Udał się na uniwersytet Wileński i tam ukończył wydział literatury. Był jednym z założycieli Towarzystwa Filomatów, które powstało około roku 1817. Swoją twórczość otworzył poprzez wydrukowanie pierwszego wiersza pod tytułem „Zima miejska”. Wiersz ten został wystawiony w „Tygodniku Wileńskim” w 1818 roku. Kolejnym etapie w życiu Adama Mickiewicza było wykładanie prawa, literatury i historii szkole w miejscowości o nazwie Kownie. Podczas pracy w tej szkole życie go nie oszczędzało, ponieważ około roku 1820 zmarła mu matka, a niecały rok później jego ukochana kobieta Maryla Wereszczakówna. Podczas tego okresu Adam stworzył wiele dziel. Podczas cierpienia poety powstały cztery części „Dziadów” oraz „Upiór”. Mickiewicz zaczął podróżować po świecie.

Teofil Lenartowicz

Teofil Urodził się w Warszawie w 1822 roku. Był synem niezamożnego szlachcica. Swoje dzieciństwo wspomina niezbyt ciekawie. Gdy jego ojciec opuścił nasz świat młody Teofil zamieszkał u oczyma, mieszkali na Mazowszu. Gdy ukończył szkołę w Warszawie rozpoczął swoją karierę w sądownictwie. Początki twórczości nie wyglądały różowo. Pierwsze dzieła, jakie tworzył były śpiewane na imprezach okolicznościowych. Pomimo tego te utwory, które były grane do muzyki Ignacego Komorowskiego szybko zaczęły się cieszyć popularnością i poparciem słuchaczy. Ważnym elementem w jego życiu była działalność spiskowa, przez którą to musiał się ukrywać, aby uniknąć więzienia. Około roku 1849 musiał uciekać do Drezna. Kolejnym etapem w jego podróży było zatrzymanie się na Łużyce. Po roku 1860 udał się do Florencji, tam poznał i poślubił panią Szymanowską. Kilka bardzo ważnych dla poety czynników przyczyniło się do tego, że popadł w depresje. Kolejnym dość istotnym etapem w jego życiu była praca na uniwersytecie bolońskim. Jego ulubioną dziedzina twórczości była liryka. Jego utwory cieszyły się wielką popularnością. Teofil Lenartowicz zmarł we Florencji w roku 1893.